အမွတ္၅ ေက်ာင္းတုန္းက ျပဇာတ္

ေနာ္ေ၀ႏိုင္ငံ ေအာ္စလို မွာတုန္းက ဗမာမိသားစု တစု ရဲ ့ကေလးေလး ၉ ႏွစ္၊ ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္မေလးကို အန္တီတေယာက္က ဇာတ္ေတာ္ျကီးဆယ္ဘြဲ ့အေျကာင္း ေျပာျပတယ္ဆိုတာျကားေတာ့ ျမေလး ငယ္ငယ္တုန္းက ေတာင္ျကီး အမွတ္ (၅) ေက်ာင္းမွာ ၃၈ ျဖာမဂၤလာ ဇာတ္တခု ကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ကခဲ့တာကို ျပန္သြားသတိရတယ္။

ငါတို ့ကတာ ၅ တန္းတုန္းကလား၊ ၆ တန္းတုန္းက လား။ အေသအခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းတို ့ေရ ငါ့ကို ၀ိုင္းေျပာေပးျကပါဦး အခ်က္အလက္ေတြ အေသအခ်ာ မမွတ္မိလို ့။ ငါက အေမေနရာမွာ သရုပ္ေဆာင္ ရတယ္ေလ။

သူငယ္ခ်င္း မင္းျကီး။ ငါနင့္ကို အီးေမးလ္ပို ့ထားတယ္။ နင္ဒီဘေလာ့ကို ဖတ္ျဖစ္ရင္ ငါ့ကို အီးေမးလ္ ပို ့ပါဦး။

အေမ့ရဲ့ ေမြးေန့

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၇ ရက္ေန့ က(ရွမ္းျပည္နယ္ေန့)၊ရွမ္းအမ်ိဳးသားေန့ ျဖစ္သလို ျမေလးအေမရဲ့ ေမြးေန့လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိွခဲ့ရင္ေတာ့ ေပ်ာ္ႏိုင္တာေပါ့။ အေမ့မ်က္ႏွာကို မျမင္တာ အခုဆို ေလးႏွစ္ေက်ာ္ပါျပီ။ အေမ့အေႀကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားရင္ သူေနာက္ဆုံး ေရာဂါေ၀ဒနာခံစားရတာကို မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ေနတယ္။ ၂၀၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၆ ရက္ေန့ က ေန ဒီေန့ ၉ ရက္ေန့ အထိ မငိုခဲ့ဘူး။ ဗမာျပည္က အိမ္ကိုဖုန္းဆက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၉ရက္ေန့ ညေနက်ေတာ့ မငိုဖို့ ေအာင့္ထားတာ မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငိုတယ္ ငိုတယ္။ အရမ္းငိုတယ္။ ရင္ထဲမွာလဲ ေအာင့္တယ္။ နာတယ္။

ေဘးနားက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္ပုံကို ျမင္ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္ စြန့္လြွတ္ အႏွစ္နာခံ ဒါကိုယွဥ္ျကည့္ရင္ေတာ့ မေျပာပေလာက္ဘူးေပါ့။ ထမင္းစားဖို့ ကားဂိတ္ေတြ၊ေစ်းေတြမွာ ျမိဳ့ေပၚမွာ ေတာင္းစားေနရတဲ့ ကေလးေတြ။ ပိုက္ဆံအမ်ားျကီးေပးရတဲ့ ပုဂလိက ေဆးခန္းေတြမွာ မသြားႏိုင္လို့ အစိုးရ ေဆးရုံေဆးခန္း ေတြမွာ တန္းစီေနတဲ့ လူနာေတြ။ လူမ်ားႏိုင္ငံ နယ္စပ္ေတြမွာ ဒုက္ခေရာက္ေနတဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးေတြ ရဲ့အေျခအေနေတြ ျမေလးမ်က္စိထဲျမင္ေယာင္မိတယ္။

အေမ့ကို သူရဲ့ ရင္သားကင္ဆာကေန မကယ္ႏိုင္လို့ သူလဲအသက္ဆုံးတာ ဒီႏွစ္ဆိုရင္ ေလးႏွစ္ရိွျပီ။ သူ့လိုမ်ိဳး ေနာက္ထပ္ အမ်ိဳးသမီးေတြ ဒီေရာဂါနဲ့ ေသတာမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ဘယ္သူမဆို ဒီဆြီဒင္မွာလိုမ်ိဳး၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မွု အျပည့္အ၀မရတာေတာင္မွ ေစ်းအရမ္းမျကီးေအာင္၊ ျပည္သူေတြက်န္းမာေရးအသိ အလြယ္တကူ ရိွလာေအာင္၊ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြရဲ့ ဘ၀ေတြ ဒီထက္ဒီေကာင္းလာေအာင္လုပ္ရမွာ လူ့အသိုင္းအ၀ိုင္း တခုလုံးရဲ့တာ၀န္ပါ။ ျမေလးလည္း တတ္ႏိုင္သမွ်ပါ၀င္ လုပ္ေဆာင္သြား မွာပါ။

၁၄ရက္ေန့ႏို၀င္ဘာလကေန၁၇ ရက္ေန့ႏို၀င္ဘာအထိ လန္ဒန္ကိုသြားလည္တယ္

ဒုတိယအျကိမ္ေျမာက္လန္ဒန္ခရီး

ေႏြရာသီဇြန္လ၂၂ရက္ေန့တုန္းက လန္ဒန္ကိုပထမဆုံးအျကိမ္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက ဗမာ့အေရးနဲ့ ပတ္သက္ျပီးလုပ္တဲ့ Forum For Burmese in Europe အစည္းအေ၀းမွာသြားနားေထာင္တာပါ။ အစည္းအေ၀း မွာ လူအနည္းဆံုး၅၀ေလာက္ရိွမယ္ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ စကားေျပာျဖစ္လိုက္တဲ့ဗမာေတြက နည္းတယ္။

ဒီတေခါက္ေတာ့ လန္ဒန္ကို အလည္သက္သက္ေရာက္ျဖစ္တယ္။ အရင္တေခါက္ကေလွ်ာက္လို့ရထားတဲ့ ဗီဇာက ဒီဇင္ဘာ၃ရက္ေန့ မွာကုန္မွာဆိုေတာ့ ဗီဇာမကုန္ခင္ ေနာက္တေခါက္သြားလိုက္တာပါ (ေပးထားတဲ့ ဗီဇာဖိုးေလးတန္ေအာင္လို့ ဟီး..ဟီး...)။ အစကေတာ့ သြားလို့ရိွရင္ ကြန္ပ်ဴတာမယူသြားဘူးလို့ စဥ္းစားေနတာ။ သြားတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့laptopယူသြား ျဖစ္တယ္။ ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ ကီလိုပိုေနလို့ 35£ေပးလိုက္ရတယ္ (ႏွေျမာလိုက္တာ)။

လန္ဒန္ေရာက္ျပီးေနာက္တေန့မွာ Amnesty International ကလုပ္တဲ့ Student Conference 2009 မွာ မေ၀ႏွင္းပြင့္သုန္ နဲ့ အန္တီ နီတာေမတို့ ဗမာျပည္အေျကာင္းေျပာတာကို သြားနားေထာင္ျဖစ္တယ္။ အဓိက ကေတာ့ ဗမာႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြအေျကာင္းပါ။ အဂၤလန္မွာရိွတဲ့ Universityေပါင္း ၆၅ ခုကေနလာတဲ့ ေက်ာင္းသားေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္ ေလာက္လာျကတယ္။

ေနာက္တေန့မွာ Burma Campaign UK ရုံးကိုသြားတယ္။ ရုံးက ၀န္ထမ္းႏွစ္ေယာက္က သူတို့ရဲ့အလုပ္ေျကာင္း ေျပာျပတယ္၊ ရွင္းျပတယ္။

ဒီလိုနဲ့ လန္ဒန္မွာေနာက္ထပ္ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနျပီး ျပန္ေတာ့မယ့္အခ်ိန္ေရာက္လာတယ္။ ေလဆိပ္ေရာက္လို့ Visa Check လုပ္ေတာ့ Ryanair က ၀န္ထမ္းက ျမေလးရဲ့ Passport Detail မွာ Passport ရဲ့ Place of issue က ဆြီဒင္ဆိုေပမယ့္ Nationality က ဗမာဆိုျပီးေရးထားလို့ သူကမွားတယ္လို့ေျပာတယ္။ Detailမွားတဲ့အတြက္ 40£ ေပးရမယ္လို့သူကေျပာတယ္။ ျမေလးကသူ့ကို ျမေလး ဆြီဒင္ႏိုင္ငံသားမဟုတ္ေသးဘူးလို့ရွင္းျပတယ္။ ဆြီဒင္မွာေနာက္ထပ္ ၂ႏွစ္ေနျပီးမွ အဲဒီမွာႏိုင္ငံသားျဖစ္မယ္လို့ သူ့ကို အျကိမ္ျကိမ္ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ့ သူက သူရဲ့အျကီး၀န္းထမ္းကိုဖုန္းဆက္ေမးတယ္။ အက်ိဳးအေၿကာင္းေျပာျပေတာ့ ႏိုင္ငံသားမဟုတ္ေသးတဲ့အတြက္ ေပးစရာမလိုဘူးလို့ေျပာတယ္။ ဒီလိုျပသသနာမ်ိဳး တခါမွ မျကုံဖူးဘူး။ အျပန္ဆိုေတာ့ ဘာမွအခက္အခဲရိွမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုျပီးထင္ထားတာ အေတာ္စိတ္ညစ္ဖို့ ေကာင္းတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျမေလး ဘာေျကးမွ မေပးရပါဘူး။ သူတို့ကသာ မသိဘဲနဲ့ ဒါကိုျပသသနာလို့ ေျပာလို့ပါ။ ဗမာႏိုင္ငံသားနဲ့ ဆြီဒင္ႏိုင္ငံ ႏွစ္ႏိုင္ငံသားလုပ္လို့ ရမရ (ျမေလး ကေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ မရဘူးလို့ထင္တာဘဲ။)

ျမေလးရဲ့အေတြ့အျကံုကို ေ၀မွ်ခ်င္လို့ Blogမွာေရးလိုက္တာပါ။

ဆြီဒင္ႏိုင္ငံကUniversity ေက်ာင္းသူဘ၀

ဒီေန့ ေက်ာင္းမွာ အတန္းက မနက္၁၀နာရီမွာစတယ္။ မနက္ေစာေစာ အိမ္မွာ ထမင္းဗူးျပင္ဆင္ျပီး ေက်ာင္းမသြားခင္ ၁နာရီေလာက္ေရကူးကန္မွာေရသြားကူးတယ္။ ေရကူးျပီးေက်ာင္းကိုသြားေတာ့ ႏွင္းစက်ေနတယ္။ ေအးလိုက္တာမွ အတင္းဘဲ (အရမ္းေအးတာကို မုံရြာအသုံးအႏွုန္းနဲ့ေျပာတာ) အပူခ်ိန္က ၂ ဒီဂရီလားဘဲရိွတယ္။ ႏွင္းအမ်ားျကီးေတာ့ မက်ပါဘူး။
ေက်ာင္းမွာ ဆရာစာသင္တာ အကုန္လုံးနားမလည္ဘူး။ ႏုိင္ငံေရးသိပ္ပံ(ျမန္မာစာလုံးဆင့္မေရးႏိုင္တာ သည္းခံျပီးဖတ္ေပးပါ။) ကို အဂၤလိပ္လိုသင္တာေလ။ ႏိုင္ငံေရး နဲ့ ပတ္သက္တဲ့ အသုံးအႏွုန္း၊အဂၤလိပ္စကားလုံးေတြက ခက္တယ္။ လက္ကိုင္သုံး Electronic Dictionaryေလး ရိွထားရင္ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ မ၀ယ္ရေသးဘူး။

ဒီဆြီဒင္မွာ ဗမာျပည္ကေက်ာင္းလာတက္တဲ့သူေတြ အရမ္းနည္းတယ္။ ဗမာျပည္သားေတြ ဒီမွာ သိပ္အမ်ားၿကီး မရိွဘူးေလ။ တျခားႏိုင္ငံေတြကေက်ာင္းသားေတြက ျမေလးကို ဘယ္ကလာလဲလို့ေမးျကေတာ့...ဗမာျပည္က လို့ေျပာတဲ့အခါ... တခ်ိဳ့က သူတို့အတြက္ ဗမာျပည္သားကိုေတြ့ဘူးတာ ဒါပထမဆုံးဘဲတဲ့။ အတန္းထဲမွာေတာ့ ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားက လာသင္တဲ့ Exchange student ေတြအမ်ားျကီးဘဲ။ Russia, China, US, Britain, France, Germany, Italy, Ireland, Taiwan, Poland, Japan, South Korea, Spain, Sri Lanka, Egypt, Brazil, Kurdistan(Iran part), Ghana, South Africa, Uganda, Eritrea, Sweden စတဲ့ႏိုင္ငံေတြကေပါ့။ ေက်ာင္းသားအကုန္လုံးလာတဲ့ႏိုင္ငံေတြကိုေတာ့ မသိဘူးေလ။ သိတဲ့ႏိုင္ငံေတြကိုဘဲ ေဖာ္ျပတာပါ။ အတန္းမွာ ေက်ာင္းသားအေရအတြက္ စာရင္းက ၉၁ ေယာက္ရိွတယ္။

ဆြီဒင္မွာ ပညာေရးနဲ့ က်န္းမာေရးအတြက္ ပိုက္ဆံအမ်ားၿကီးမကုန္ဘူး။ တျခားႏိုင္ငံကလာတက္တဲ့ေက်ာင္းသား ေတြအတြက္ေရာ ဒီႏိုင္ငံက ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ပါ Tuition Feesေပးစရာမလိုဘူး။ Student Union အတြက္ဘဲ ႏွစ္စဥ္ေၿကး ၄၈၀ Kronor (ဆြီဒင္ေငြ) ေပးစရာလိုတယ္။

Lectureသင္တဲ့အခါ Hall ျကီးထဲမွာ Projector နဲ့သင္တယ္။

ဒီမွာက ဆရာသင္ေပးတဲ့ အခ်ိန္သိပ္မမ်ားဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စာအုပ္ေတြဖတ္ရတယ္။ ကိုယ္သင္တဲ့ ဘာသာအေၿကာင္းေလ့လာရတယ္။ သတင္းေတြဖတ္ရတယ္။ ဗမာျပည္လိုမ်ိဳး က်ဴရွင္ေတြမရိွဘူး။ ေက်ာင္း (University)မွာ ကိုယ္စိတ္၀င္စားတာ(Hobby)နဲ့ ပတ္သက္ျပီးလုပ္လို့ရတဲ့ ေက်ာင္းသားအဖြဲ့ေလးေတြ ရိွတယ္။ ဥပမာ Stockholm Association of International Affairs Amnesty Stockholm University လိုမ်ိဳးေပါ့။ Amnesty Stockholm University ရဲ့Page မွာ ႏိုင္ငံေရးေျကာင့္ေထာင္က်ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေဟာင္း ကိုမ်ိဴးမင္းေဇာ္နဲ့ အျခားႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြအတြက္ Campaign လုပ္ၿကတယ္။

ျမေလးေက်ာင္းတက္တဲ့ အေၿကာင္းကို ေျပာျပခ်င္လို့ပါ။ အမ်ားျကီးမေရးေတာ့ဘူး။ စာသြားဖတ္လိုက္ဦးမယ္။

ျမေလး

၂ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၉

ဒီေန့ ေက်ာင္းမွာ Part 3: Comparative politics စတယ္။
ေက်ာင္းမွာ ၂ နာရီျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေက်ာင္းကကန္တင္းမွာ ထိုင္ျပီး စကားေျပာျဖစ္ၿကတယ္။
rape အေျကာင္း၊ အင္တာနက္ ကpedophileအေျကာင္းေတြ ေျပာျဖစ္ျကတယ္။ ေယာက်္ားေလးသူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း မိန္းကေလးေတြနဲ့ ရည္းစားထားတဲ့အေျကာင္းေျပာျကတာေပါ့။ ေန့လယ္ပုိင္းမွာ အိမ္အသစ္အတြက္ အိမ္ယာရုံးကိုသြားတယ္။ ေက်ာင္းသားေဆာင္မွာေျပာင္းရမယ္ေလ။ contractေတြ ဘာေတြလုပ္ျပီးေတာ့ ေျပာင္းရမယ့္ လိပ္စာကိုဘတ္စ္နဲ့သြားတာ ေနရာရွာမေတြ့ဘူး။ ညေနပိုင္းမွာ Stockholm University Amnesty အဖြဲ့ကို ဗမာျပည္အေျကာင္းသြားေျပာျဖစ္တယ္။

ျမန္မာျပည္နဲ့ အင္တာနက္ေခတ္

အားလုံးပဲေနေကာင္းတယ္ေနာ္
ျမေလးဒီဆြီဒင္ကေက်ာင္းသားအဖြဲ့နဲ့ ပါ၀င္လွုပ္ရွားေနတယ္ဆိုတာ ဘေလာ့ခ္မွာ မေဖာ္ျပရေသးဘူးထင္တယ္။ အဲဒီေက်ာင္းသား အဖြဲ့က ဆီြဒင္ဘာသာစကားနဲ့ဆိုရင္ Socialdemokratiska studenters Burmautskottet လို့ အမည္ရ ပါတယ္။ႏိုင္ငံေရးအျမင္အရဆိုရင္ Socialism ကိုအေျခခံတဲ့ Socialdemocratic Party ပါတီရဲ့ အစိတ္အပိုင္းတခု လည္းျဖစ္ပါတယ္။ Socialdemocratic Partyက ဆြီဒင္မွာ အျကီးဆုံးႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ ထဲမွာ တခုအပါအ၀င္ပါ။ Socialdemokratiska studenter ဆိုျပီး ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ပါတီက အဖြဲ့ နာမည္ေပးထားပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအေရး အတြက္လုပ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ Socialdemokratiska studenters Burmautskottetမွာပါ၀င္လွုပ္ရွားျကပါတယ္။

ဒီေက်ာင္းသားအဖြဲ့အေျကာင္း ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရြွ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး အခိ်န္ကေနစျပီးသိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအဖြဲ့မွာ ျမေလး ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကေနစျပီး အဖဲြ့၀င္အျဖစ္ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ အခု Socialdemokratiska studenter အဖြဲ့ကေန ထုတ္မယ့္စာေစာင္မွာ ဗမာျပည္အေျကာင္းေရးဖို့ ရိွပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ဗမာျပည္က အင္တာနက္ နဲ့လူ့အဖြဲ့အစည္းပါ။ ဗမာျပည္မွာ စာေရး ဆရာေတြ၊ ဘေလာ့ခ္ေရးတဲ့သူေတြ စသည္ျဖင့္ အဖမ္းခံရတာေတြ စတဲ့ သတင္းေတြျကားရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို အင္တာနက္ ေတြမွာ ဥပမာအားျဖင့္facebook တို့ blogg တို့ twitter ုတို့ မွာ ဘယ္ေလာက္အထိ ကိုယ့္အထင္အျမင္ အယူအဆကို ေဖာ္ျပႏိုင္သလဲ။ ကိုယ့္ရဲ့ အထင္အျမင္၊ အယူအဆကို ေရးတဲ့သူတိုင္း အဖမ္းခံရတာဘဲလား။ နအဖက ဘယ္ေလာက္အထိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သလဲ။ ရိွရိွသမွ်ေသာ အီးေမးလ္ေတြ၊ ၀တ္ဘ္ဆိုက္ဒ္ ေတြကို ပိတ္ႏိုင္သလား ၊လိုက္စစ္ႏိုင္သလား။

အခုဆိုရင္ဗမာျပည္ကမေလးရဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြအေတာ္မ်ားမ်ား အင္တာနက္ေတြသုံးလာတာေတြ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို့နဲ့ ခ်က္တင္မွာ စကားေျပာရင္ ႏိုင္ငံေရးအေျကာင္းေတြကို သိပ္မေျပာပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ လုံျခဳံေရး အေျခအေနကို စိုးရိမ္တာေျကာင့္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီလုံျခဳံေရး နဲ့ ပတ္သက္တဲ့ အေျကာင္းအရာဟာ အခုအခ်ိန္မွာ လူေတြရဲ့ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္အထိစိုးရိမ္ျကလဲ။ ျမေလးလိုမ်ိဳး ဗမာျပည္ ျပင္ပေရာက္ေနတဲ့ သူေတြနဲ့ ဆက္သြယ္တဲ့အခါမွာ ႏိုင္ငံေရးအေျကာင္းေျပာရင္ ဗမာျပည္ကသူေတြ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုခံစားရလဲ။ ကိုယ့္လုံျခဳံေရးအတြက္ စိုးရိမ္ရလား။ ဘယ္ေလာက္အထိစိုးရိမ္ရလဲ။ အခ်ိန္တိုင္းဘဲစိုးရိမ္ေနရတာလား။

ဗမာႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံေရးဟာ လူေတြအတြက္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ အေျကာင္းအရာလား။ ႏိုင္ငံေရးကို လူေတြ ဘယ္ေလာက္ လစ္လ်ွဴရွုျကသလဲ(ငါတို့ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ဘူး၊ ဘာလုပ္လုပ္ အေျခအေနက မေျပာင္းလဲပါဘူးလို့ ထင္ျကသလို)။

ေမးခြန္းေတြက အမ်ားျကီးပါဘဲ။ အားလုံးက ႏိုင္ငံေရးနဲ့ဘဲပတ္သက္ေနပါတယ္။ ဗမာျပည္က လူေတြ commentေပးဖို့ အခက္အခဲ ရိွတာ ျမေလး သိပါတယ္။ commentေပးႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဗမာလူမ်ိဳးေတြ (တိုင္းရင္းသားအပါအ၀င္၊ ဗမာျပည္တြင္းကဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျပည္ပကဘဲျဖစ္ျဖစ္) comment ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ပါ၀င္ေဆြးေႏြးႏိုင္ျကပါတယ္။


ျမေလး

Photo is used from http://www.internationalpen.org.uk/go/centres

သစ္ရြက္ကေလးေတြ

IKEAမွာ ဒီေန့ေစ်းသြား၀ယ္ေတာ့ သစ္ပင္ကေလးတစ္ပင္ပါ၀ယ္လာခဲ့တယ္။
စိတ္ၿကည္လင္ေအာင္လို့ပါ။