ေဖေဖာ္၀ါရီ ၇ ရက္ေန့ က(ရွမ္းျပည္နယ္ေန့)၊ရွမ္းအမ်ိဳးသားေန့ ျဖစ္သလို ျမေလးအေမရဲ့ ေမြးေန့လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိွခဲ့ရင္ေတာ့ ေပ်ာ္ႏိုင္တာေပါ့။ အေမ့မ်က္ႏွာကို မျမင္တာ အခုဆို ေလးႏွစ္ေက်ာ္ပါျပီ။ အေမ့အေႀကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားရင္ သူေနာက္ဆုံး ေရာဂါေ၀ဒနာခံစားရတာကို မ်က္စိထဲျမင္ေယာင္ေနတယ္။ ၂၀၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၆ ရက္ေန့ က ေန ဒီေန့ ၉ ရက္ေန့ အထိ မငိုခဲ့ဘူး။ ဗမာျပည္က အိမ္ကိုဖုန္းဆက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၉ရက္ေန့ ညေနက်ေတာ့ မငိုဖို့ ေအာင့္ထားတာ မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ငိုတယ္ ငိုတယ္။ အရမ္းငိုတယ္။ ရင္ထဲမွာလဲ ေအာင့္တယ္။ နာတယ္။
ေဘးနားက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္ပုံကို ျမင္ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္ စြန့္လြွတ္ အႏွစ္နာခံ ဒါကိုယွဥ္ျကည့္ရင္ေတာ့ မေျပာပေလာက္ဘူးေပါ့။ ထမင္းစားဖို့ ကားဂိတ္ေတြ၊ေစ်းေတြမွာ ျမိဳ့ေပၚမွာ ေတာင္းစားေနရတဲ့ ကေလးေတြ။ ပိုက္ဆံအမ်ားျကီးေပးရတဲ့ ပုဂလိက ေဆးခန္းေတြမွာ မသြားႏိုင္လို့ အစိုးရ ေဆးရုံေဆးခန္း ေတြမွာ တန္းစီေနတဲ့ လူနာေတြ။ လူမ်ားႏိုင္ငံ နယ္စပ္ေတြမွာ ဒုက္ခေရာက္ေနတဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးေတြ ရဲ့အေျခအေနေတြ ျမေလးမ်က္စိထဲျမင္ေယာင္မိတယ္။
အေမ့ကို သူရဲ့ ရင္သားကင္ဆာကေန မကယ္ႏိုင္လို့ သူလဲအသက္ဆုံးတာ ဒီႏွစ္ဆိုရင္ ေလးႏွစ္ရိွျပီ။ သူ့လိုမ်ိဳး ေနာက္ထပ္ အမ်ိဳးသမီးေတြ ဒီေရာဂါနဲ့ ေသတာမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ဘယ္သူမဆို ဒီဆြီဒင္မွာလိုမ်ိဳး၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မွု အျပည့္အ၀မရတာေတာင္မွ ေစ်းအရမ္းမျကီးေအာင္၊ ျပည္သူေတြက်န္းမာေရးအသိ အလြယ္တကူ ရိွလာေအာင္၊ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြရဲ့ ဘ၀ေတြ ဒီထက္ဒီေကာင္းလာေအာင္လုပ္ရမွာ လူ့အသိုင္းအ၀ိုင္း တခုလုံးရဲ့တာ၀န္ပါ။ ျမေလးလည္း တတ္ႏိုင္သမွ်ပါ၀င္ လုပ္ေဆာင္သြား မွာပါ။
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comments:
Be strong, my sis.... I miss you... My dad always ask me to live my life as you.... Always ask me to b mature and strong like you... I miss those days... Hope we can meet again
Post a Comment